[JUSTIFY]11- بیماری حباب گازی (ناشی از فوق اشباع شدن گازهای محلول در آب): شناور ماندن ماهی در سطح آب, آمبولی گازی در عروق, باد کردگی پوست, آب آوردگی چشم, تورم کیسه شنا, با عوارض حادتر در لارو ماهیان (تلفات 100 درصدی)

[center:b382ca2e22][/center:b382ca2e22]12- آلودگی به زالو: کم خونی, زخمهای برنگ سفید و یا قرمز روی پوست (این عارضه درماهیانی که از طبیعت صید شده و به آکواریوم منتقل میشوند مرسوم است)

[center:b382ca2e22][/center:b382ca2e22]13- آلودگی به پاروپایان: زخمهای قرمز باز روی پوست و آبشش (این عارضه درماهیانی که از طبیعت صید شده و به آکواریوم منتقل میشوند مرسوم است), انواع گونه های متعلق به جنس لرنه آ در آکواریوم های آب شیرین و انواعی دیگر در آکواریوم آب شور مرسوم هستند.

[center:b382ca2e22][/center:b382ca2e22]14- آلودگی به آبشش دُمیان (َشپش ماهی): کم خونی, خارش, زخمهای قرمز موضعی روی پوست, تغییر رنگ (تیرگی) موضعی پوست, شنای ویلان, (این عارضه درماهیانی که از طبیعت صید شده و به آکواریوم منتقل میشوند مرسوم است). انواع گونه های متعلق به جنس آرگولوس در آکواریوم های آب شیرین مرسوم هستند.

[center:b382ca2e22][/center:b382ca2e22]15- آلودگی به جورپایان: خود موجود با اندازه بزرگ و قابل تشخیص. انواع گونه های جورپای انگل در آکواریوم های آب شور (به ندرت آب شیرین) مرسوم هستند.

[center:b382ca2e22][/center:b382ca2e22]16- آلودگی به کرمهای پهن تریماتود مونوژن: کدری پوست, ایجاد لایه های خاکستری پراکنده درپوست, خوردگی باله, خونریزی موضعی پوستی, خارش, کم خونی

[center:b382ca2e22][/center:b382ca2e22]17- آلودگی به کرمهای پهن توربولاریایی: ایجاد زخمهای سیاه (ندرتا سفید) روی بدن. انواع گونه های توربولاریای انگل در آکواریوم های آب شور (بخصوص در جراح ماهیان) مرسوم هستند.
[/JUSTIFY]



منبع: Noga 2010